Σούλα Ροδοπούλου – Ρόζου

rodopoyloy-300

Ροδοπούλου-Ρόζου, Σούλα (Βραχάτι Κορινθίας 1935 – ). Συγγραφέας. Σπούδασε στην Αρσάκειο Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών (Ψυχικού) και μετεκπαιδεύτηκε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και στη ΣΕΛΔΕ. Σταδιοδρόμησε στη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση ως δασκάλα και σχολική σύμβουλος. Κατά τη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας (1967-74) απολύθηκε και επαναδιορίστηκε το 1979. Παράλληλα με το εκπαιδευτικό έργο της ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία, κυρίως την παιδική. 
Έργα της: Κώστας Κρυστάλλης (1955), Μικρές ιστορίες (1977), Δύσκολοι καιροί (1979), Ανήσυχες μέρες (1991), Τα σαράντα κόσκινα (1984), Μυρσίνη (1985), Συμφωνία της σιωπής (1986), Με τους γλάρους (1986), Ο Κωνσταντής και το περιστέρι (1987), Εκείνοι τότε (1989), Αγαπημένε μου δάσκαλε δεν ξεχνώ (1990), Με τόλμη (1991), Στην καρδιά της Μεγάλης Ελλάδας (1993), Ιπποκράτης (1993), Πυθαγόρας (1993), Διογένης ο κυνικός (1993), Καλώς τα Ελληνάκια (1995) κ.ά. Έχει τιμηθεί με τα βραβεία της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, του Συλλόγου Δελφικών Αμφικτυονιών, του Λυκείου Ελληνίδων κ.ά., ενώ είναι μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, του Συλλόγου προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων, της Διεθνούς Αμνηστίας και άλλων επιστημονικών σωματείων και οργανώσεων.

Λατρεύω µε πάθος τις ηλιόλουστες µέρες και τις ώρες του µεσηµεριού. Σήµερα βρήκα την εξήγηση. Ναι, γεννήθηκα µια ζεστή µέρα του Αυγούστου, καταµεσήµερο, στο Βραχάτι Κορινθίας κι είχε δεκάξι ο µήνας. Ο πατέρας µου πολυάσχολος µε δήλωσε στις 21. Εµένα µια ζωή, µου γιόρταζαν τα γενέθλια την άλλη µέρα της Παναγίας. Έφτιαχνε η µάνα µου επί 18 χρόνια ένα απίθανο παγωτό, που όσοι το γευτήκαµε το θυµόµαστε. Τη γεύση του αναζητούµε ακόµη.

Με ήθελαν αγόρι και πήρα το µήνυµα απ’ την κοιλιά της µητέρας µου. Δεν άφησα πέτρα στην πέτρα, βυθό για βυθό, γαϊδούρι, µουλάρι, άλογο σε ησυχία. Σούλος ο γεννίτσαρος, ένα απ’ τα πολλά µου παρατσούκλια.

Ήθελα πάντα τις πρωτιές, απόδειξη, πως ανήκα κι εγώ στην Ελληνική φυλή.

Τελείωσα την Παιδαγωγική Ακαδηµία Ψυχικού. Ειδικεύτηκα στα κωφά παιδιά Δασκάλεψα σε πολλά µέρη της πατρίδας µου και τελείωσα την καριέρα µου ως Σχολική Σύµβουλος στα Καλάβρυτα.

Στην Ελλάδα του πολιτισµού, όλοι κάπου πρέπει να προσφέρουµε, γι’ αυτό οι Έλληνες ανήκουν σε σωµατεία, όπου κατά κανόνα κυριαρχούν οι συνταξιούχοι. Δηµιουργοί ενός νέου έπους. Κρατούν τον πολιτισµό της χώρας. Οι νέοι δεν προφταίνουν. Οι πολυεθνικές τους τρώνε το οκτάωρο. Ψοφούν στη δουλειά. Ούτε παιδιά δεν προλαβαίνουν να κάνουν.

Μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών. Μην τροµάζετε µε τη λέξη εθνικός –η –ο, είναι πολύ ωραίο επίθετο, το δήλωσε κι ο Σολωµός. Στο Δ.Σ. της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Αχ αυτές οι γυναίκες… δυστυχισµένες ή ευτυχισµένες στηρίζουν τον κόσµο. Μέλος του Συλλόγου προς Διάδοσιν Ωφελίδων Βιβλίων.  Έχω πάρει πέντε βραβεία και τρεις επαίνους. Δεν προσπαθώ γι’ άλλα.

Έχουν εκδοθεί 24 βιβλία μου για μικρούς και μεγάλους από διάφορους εκδότες.
Ζωγραφίζω. Επτά ατομικές εκθέσεις μου έχουν παρουσιαστεί.
Έμαθα μόνη μου Αγγλικά, αλλά τα μισοξέχασα, γιατί δεν τα χρησιμοποίησα, όσο έπρεπε.


Έργα της:
Έχουν εκδοθεί 28 βιβλία και δύο στο
διαδίκτυο. Κυκλοφορούν τα εξής:
1. «Με τους Γλάρους», παιδικό, νεανικό μυθιστόρημα, Σύλλογος
προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων.
2. «Κατά διαταγή της Ειρήνης
της Αθηναίας», εκδόσεις Αγγελάκη.
3. «Έλληνες σε θέσεις κλειδιά
της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», εκδόσεις Αγγελάκη.
4. «Εγώ, εσύ κι ο πέτρινος κόσμος μας», εκδόσεις Αγγελάκη.
5. «Ελληνίδες που έζησαν με
μουσουλμάνους αξιωματούχους», Βιβλιοφιλία: «Σπανός».
6. «Το χρώμα του πάθους – Απελλής»,
εκδόσεις Αγγελάκη.

Διαδίκτυο ΑΜΑΖΟΝ
1. «Κι ανεβαίνοντας ψηλά», μυθιστόρημα.
2. «Το πέτρινο λουλούδι», διηγήματα.

 

ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ